منتقدان دولت چه چیزهایی را درباره نفت به مردم نمی گویند؟

[ad_1]

منتقدان دولت چه چیزهایی را درباره نفت به مردم نمی گویند

رستم قاسمی می گوید دولت فعلی با تلاش های او عکس یادگاری می گیرد ابراهیم رئیسی نیز انتقاد می کند که چرا پروژه ای که باید در سال ٩٣ به تولید می رسید تازه افتتاح شده است این دو چهره, حرف هایی می زنند که بسیاری رسانه های دیگر هم آن را تکرار می کنند و البته حرف هایشان در نگاه اول چندان هم پربیراه به نظر نمی رسد اما چند دقیقه تفکر هر مخاطب بی غرضی و آشنا با صنعت نفت را با این سؤال مواجه می کند که آنها در تمامی سال هایی که صنعت نفت در نتیجه تحریم و سوءمدیریت با تأخیر در پروژه ها مواجه بود, کجا بودند


این چه انتقادی است که تنها نصف ماجرا را می بیند، آن هم ناقص و جهت دار و نصف دیگر را نادیده می گیرد؟ این منتقدان چه چیزهایی را درباره نفت به مردم نمی گویند؟ مهم ترین نکته این است که آنها نمی گویند قرار بود این پروژه ها چه زمانی افتتاح شود. پروژه های ٣٥ماهه ای که امروز تازه به مرحله تولید رسیده است، قرار بود در پایان دولت مهرورز دهم تحویل داده شود. اما در نهایت جز انبوهی از کالاهای سفارش داده شده و پروژه هایی که یا پالایشگاهشان ناقص بود یا حفاری شان نصفه کاره بود، یا مشکل تجهیزات داشتند و…، چیزی برای این دولت باقی نماند. سرمایه اندک کشور در زمان تحریم، صرف تعداد زیادی پروژه ٣٥ ماهه شد بدون آنکه حتی یک مترمکعب گاز تولید شود و درحالی که پروژه ها به صورت ناقص جلو رفته بودند. اردیبهشت ١٣٩٢، موعد شروع تولید از فازهای ٣٥ماهه بود، اما این اتفاق نیفتاد. اکنون آنهایی که نتوانستند پروژه را به انجام برسانند، مدعی هستند که بعدی ها نباید پروژه را تمام می کردند. احتمالا کاندیداهای معترض وضع موجود هم اطلاع ندارند که ستاره خلیج فارس هم قرار بود سال ٩١ تمام بشود؛ یعنی در سال هایی که خبری از تحریم بود. اما آنها که در دوران نفت صددلاری نتوانستند، آنها که با صندوق توسعه ملی پر از دلارهای بادآورده نتوانستند کار را تمام کنند، اکنون دولتی را که با نفت ٤٠ دلاری و صندوقی که خالی تر از هر زمان است، توانست کار را به نقطه مناسبی برساند، تخریب می کنند. منتقدان سیاسی البته نمی گویند پروژه ها را در چه شرایطی تحویل دادند.




نمی گویند توسعه پروژه ها چقدر نامتناسب جلو می رفت، بدون آنکه گازی تولید شود یا پالایشگاه ستاره خلیج فارس به مدار بیاید. آنها فراموش کرده اند که پول های میلیاردی وارد پروژه ها می شد و پیمانکاران هم آن را صرف اولین خرجی می کردند که به نظرشان می رسید، مثلا دکل می خریدند یا به سراغ خاک برداری و ساختن پالایشگاه می رفتند. بله. پیشرفت بود، ولی کاریکاتوری. یک گوشه جلو می رفت و گوشه دیگر عقب می ماند و در نهایت موجودی ناقص الخلقه به دولت بعد تحویل داده شد. البته برای آنهایی که ادعای مدیریت جهان را داشتند، عجیب نبود که هم زمان ده ها میلیارد دلار پروژه را استارت بزنند و بعد بگویند می توانند جلو بروند، اما در زمان تحریم. اکنون آنها، دولتی را زیر سؤال می برند که کلاف درهم پروژه ها را باز کرد و به آنها اولویت داد و یکی یکی افتتاح کرد.


منتقدان سیاسی البته یک چیز دیگر را هم نمی گویند، اینکه افتتاح آنها با افتتاح این دولت چقدر فرق داشت. اینکه چقدر بین افتتاح پالایشگاه آبادان که کشته داد با افتتاح پالایشگاه دیگری که ایمن انجام شد فرق هست. اینکه چقدر بین افتتاح فاز ١٧ و ١٨ با توان کامل و تولید چاه ها فرق هست با آن افتتاح نصفه و نیمه یک واحد پالایشگاه فاز ١٥ و ١٦ در روزهای آخر دولت قبل، آن هم با گاز یک فاز دیگر. این تفاوت در افتتاح هم چیزی است که منتقدان سیاسی فراموش می کنند، اما متخصصان نفتی به یاد دارند.


منتقدان سیاسی البته نمی گویند مراحل آخر پروژه ها چقدر با مراحل اول فرق دارد. چقدر راه اندازی و تعمیرات دقیقه ٩٠ و اطمینان از کارکرد درست واحدها با خرید و انبار کردن تجهیزات یا خاکبرداری و فنس کشیدن فرق دارد.


آنها نمی گویند اگر قرار بود هم زمان تمام پروژه های کشور ادامه پیدا می کرد، چند سال دیگر طول می کشید تا کار به نتیجه برسد. آن هم وقتی که نفت میلیاردها دلار بدهی دارد. درحالی که مراحل اول پروژه با انبارکردن تجهیزات یا کارهایی که در ایران بومی شده است به پایان می رسد، در مراحل آخر ممکن است به تجهیزاتی نیاز باشد که ماه ها طول بکشد تا وارد شود.


منتقدان سیاسی تحریم های هوشمندان را فراموش کرده اند که هر روز سخت تر می شد و فکر می کنند دور زدن تحریم برای خریدها همیشه به یک اندازه آسان بوده است. آنها نمی گویند که کمپرسورهای زیمنس در فازهای ١٧ و ١٨ و ١٢ در اواخر سال ٩٤ وارد شد و اگر وارد نمی شد معلوم نبود چند سال دیگر باید کارها ادامه پیدا می کرد.


اما با وجود همه این بد اخلاقی ها، زنگنه زمانی که حرف از افتتاح می شود از همه تشکر می کند. از وزیران و مدیران قبلی اسم می آورد. از قرارگاه خاتم الانبیا تشکر می کند. باوجود اینکه برخی معتقدند کار را آن کسی کرد که تمام کرد، زنگنه چنین ادعایی نمی کند. اما بداخلاقان انتخاباتی ادعا می کنند کار را آنها کردند و دیگران فقط عکس گرفتند.

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *