عیار طلا چیست؟

[ad_1]

عیار طلا چیست

من و شما هرروزه درباره عیار طلا می گوییم و می شنویم, اما براستی چند نفر از ما بدرستی می دانیم عیار یا اصلا «عیار طلا» چیست


من و شما هرروزه درباره عیار طلا می‌گوییم و می‌شنویم، اما براستی چند نفر از ما بدرستی می‌دانیم عیار یا اصلا «عیار طلا» چیست؟ چه خاصیتی دارد و چگونه محاسبه می‌شود؟ شاید تعداد کسانی که اطلاعات کافی دراین باره دارند، زیاد نباشند. پس این چند سطر را برای تکمیل اطلاعات‌تان بخوانید، بد نیست.




«عیار» واحد اندازه‌گیری خلوص آلیاژهای طلا و دیگر فلزات گرانبهاست. عیار طلا هم به درجه خلوص طلا در هر شیء‌ طلایی اطلاق می‌شود. طلا فلزی ذاتا نرم است که در صورت استفاده از آن برای ساخت اشیا، ممکن است تغییر شکل پیدا کند. به همین دلیل برای سفت و سخت‌شدن اشیای طلایی معمولا با طلا فلزهای دیگری را مخلوط می‌کنند. مهم‌ترین این فلزها عبارتند از: مس، نقره و پلاتین. حال هرقدر درجه وجود سایر فلزات در شیء طلایی بالاتر باشد، عیار طلا پایین‌تر و قیمت آن کمتر و برعکس هر قدر طلای شیئی بیشتر باشد. عیار آن بیشتر و باارزش‌تر است.




برای شناسایی عیار طلا در اشیا از اعداد مختلفی استفاده می‌شود که این اعداد برای شناسایی راحت‌تر درصد طلای موجود در اشیای طلایی، ساده‌سازی و براساس فرمول ریاضی خاصی استاندارد شده است. هریک از این اعداد بیانگر وجود درصد مشخصی از طلا در یک شیء است. این درصد براساس عرف و فرهنگ عمومی مردم یک کشور، رواج استفاده از طلا و همچنین میزان ذخایر طلای کشورها تعیین می‌شود. به عنوان مثال در ایران، فرهنگ عمومی طلای ۱۸ عیار را می‌پسندد، اما در کشورهای عربی، طلای ۲۴ عیار را ترجیح می‌دهند. عیار طلا از ۸ تا ۲۴ متفاوت است. در طلای عیار ۸ معادل ۳/۳۳ درصد طلا وجود دارد. این‌گونه طلا در کشورهای شمال اروپا نظیر آلمان استفاده می‌شود که مردم این کشورها عموما علاقه چندانی به استفاده از مصنوعات طلایی ندارند.


با این حال در تمام این کشورها عیارهای مختلف طلا به چشم می‌خورد، اما معمولا فرهنگ عمومی هر کشور، عیار خاصی از طلا را بر دیگران ترجیح می‌دهند. عیار طلای ۹ یعنی در آن شی‌ء ۵/۳۷ درصد طلا وجود دارد. این طلا در انگلستان و روسیه رواج بیشتری دارد. مردم ایالات متحده بیشتر از طلای ۱۰ عیار که در آن ۷/۴۱ درصد طلای خالص وجود دارد، استفاده می‌کنند. پس از عیار ۱۰، اکنون دیگر کمتر کشورهایی هستند که عیارهای ۷ تا ۱۴ استفاده کنند؛ بلکه این فاصله با سه عیار معروف پر می‌شود. پراستفاده‌ترین عیار طلا، ۱۸ است. در طلای ۱۸ معادل ۷۵ درصد طلای خالص وجود دارد و چون درجه خلوص آن منطقی و رو به بالاست، در بسیاری از کشورهای جهان از جمله ایران، اقبالی عمومی دارد. طلای ۱۸ عیار در کشورهای جنوب اروپا و منطقه مدیترانه‌، بخشی از خاورمیانه و حتی بخشی از ایالات متحده استفاده می‌شود. درواقع می‌توان گفت عیار ۱۸ بیشترین و رایج‌ترین عیار طلا در دنیاست. پس از آن نوبت به عیار ۲۱ می‌رسد که ۵/۸۷ درصد طلای خالص در آن وجود دارد. بخشی از کشورهای عربی جنوب خلیج‌فارس مشتری مصنوعات ساخته‌شده از طلای ۲۱ هستند. پله بعدی عیار ۲۲ است. در این طلا ۶/۹۱ درصد طلا وجود دارد و باز هم کشورهای عربی حوزه خلیج‌فارس، هند و بنگلادش، پاکستان و سریلانکا مشتری آن هستند.


سرانجام هم طلای ۲۴ عیار که تقریبا طلای خالص با درجه خلوص ۹/۹۹ درصد است، در صدر قرار دارد. این طلا مشتریان محدودی در کشورهای عربی، چین، هنگ‌کنگ و تایوان دارد و همه‌گیر نیست. بد نیست بدانید طلای ۲۴ عیار بیشتر در قالب شمش‌های طلا عرضه می‌شود که طلافروشان به عنوان مواد اولیه کارشان، پس از خرید شمش‌ها و مخلوط‌کردن فلز، عیار آن را تغییر داده و مصنوعات مختلف با آن می‌سازند. همچنین سکه‌های طلای حکومتی رایج در کشورها از جمله ایران با طلای ۲۴ عیار است. شمش طلای در اختیار حکومت‌ها نیز که بیشتر به عنوان ثروت ملی و پشتوانه پول ملی مطرح است، به طلای خالص ۲۴ عیار نگهداری می‌شود.

[ad_2]

لینک منبع

۵۰۰ میلیون برای یک متر مربع!

[ad_1]

۵۰۰ میلیون برای یک متر مربع

ارقام سرگیجه آور قیمت طلا فروشی ها


املاک تجاری و مغازه‌ها همیشه گرانقیمت‌ترین املاک هستند و توجه زیادی را به خود جلب می‌کنند. فرقی هم نمی‌کند که در کجا باشد. به هر حال در هر منطقه یا شهری، تجاری‌ها گرانقیمت‌ترین املاک هستند. گاهی اوقات، اما قیمت این املاک از نرخ‌های متعارف و جاافتاده فاصله زیادی می‌گیرد، به شکلی که باور آن برای خیلی‌ها شاید دشوار باشد. یکی از گران ترین املاک تجاری طلافروشی‌ها هستند مخصوصا آنها که در راسته یا بازار اصلی طلافروشی قرار دارند.




کنجکاوی در این خصوص باعث شد تا راهی بازار تهران بخصوص بازار طلافروش‌ها شوم، بازاری که قلب اقتصادی شهر است و هر روز میلیاردها تومان پول رایج کشور در آن جابه‌جا می شود، پس مغازه‌ها و حجره‌هایش به واقع ارزشمند هستند.




در بررسی‌های ابتدایی متوجه شدم که هیچ بنگاه معاملات ملکی مسئول قیمت‌گذاری و البته فروش و اجاره ملکی در این بازار نیست. بلکه این ریش‌سفیدان بازار هستند که ملک را ارزشگذاری و معاملات را میان خریدار و فروشنده برقرار می‌کنند، البته اگر فروشنده‌ای باشد و خریدار هم پیدا شود، چراکه بیشتر این مغازه‌ها به صورت اجاره‌ای رد و بدل می‌شود. معیارهای مورد نظر این افراد معمولا به پاخور یا همان شلوغی مغازه مربوط می‌شود؛ اگرچه دیگر امکانات مغازه مثل آب و سرویس بهداشتی در این موضوع دخیل است، در واقع تاثیر چشمگیری ندارد؛ بلکه میزان مشتری عبوری از جلوی مغازه مبنای اصلی قیمت‌گذاری اجاره یا خرید و فروش آن در بازار است؛ بنابراین در این بازار مکاره هرگز مبنای قیمت اجاره‌بها یا خرید و فروش مغازه‌ها با معیارهای معمول یکی نیست و همه چیز به سلیقه آدم‌ها مربوط می‌شود.




هر سرا یا راهرو در این منطقه قیمت خاص خود را دارد که زیاد نامتعارف نیست، اما وضع بعضی راسته‌ها متفاوت است؛ لذا باید برای شناسایی این راسته‌ها سری به بازار طلافروش‌ها یعنی فروردین و پاساژ تازه تاسیس خرداد زد، چون در این منطقه قیمت‌گذاری واقعا متفاوت است و ارقام نجومی به سراغتان خواهد آمد و گاهی اوقات حتی برای نوشتن این ارقام دچار مشکل خواهید شد و تعداد صفرهایش را اشتباه می‌کنید.




از کسبه محل پرسیدم کدام منطقه گران‌ترین مغازه‌های طلافروشی را در خود جای داده که خیلی‌ها نشانی پاساژ خرداد را دادند. با شنیدن قیمت فروش مغازه در این محل در جای خود میخکوب شدم. این افراد قیمت خرید و فروش مغازه در این پاساژ جدیدالتاسیس را متری ۵۵۰ میلیون تومان عنوان کردند بله درست دیدید. کمی بیشتر از نیم میلیارد تومان برای هر مترمربع مغازه در پاساژ خرداد. یکی از آنها گفت برای این که این پاساژ به بازار اصلی راه پیدا کند صاحبان پاساژ یک باب مغازه در بازار اصلی را به قیمت بیش از ده میلیارد تومان خریدند تا به عنوان درب ورودی پاساژ از آن استفاده شود. لذا این عدد یعنی متری ۵۵۰ میلیون تومان برای پاساژ خرداد زیادهم غیرواقعی نیست.




بسیاری از طلافروش‌های بازار فروردین عنوان می‌کنند به دلیل گران بودن مغازه‌های پاساژ خرداد مدت‌هاست که معامله‌ای در آن صورت نگرفته است و به گفته آنها صاحبان فعلی مغازه‌های پاساژ خرداد، این مغازه‌ها را به متری ۳۰۰ میلیون تومان پیش خرید کرده‌اند و برای جلوگیری از افت قیمت مغازها به دلیل معامله نشدن، گاهی اوقات دست به معامله‌های صوری بین خود می‌زنند تا قیمت را در حد مورد نظرشان حفظ کنند.




حالا که قیمت خرید اینقدر غیرقابل تصور است به دنبال اجاره بهای این مغازه‌ها رفتم و به این نتیجه رسیدم که کمترین قیمت اجاره داخل بازار ماهانه سه میلیون تومان است و برای سقف آن هم واقعا قیمتی قابل تصور نیست، اما به طور معمول در بازار طلافروش‌ها ماهانه بین ۱۲ تا ۳۰ میلیون تومان اجاره‌بها برای مغازه‌ها با شرایط متفاوت پرداخت می شود. برای اطمینان سری هم به نیازمندی‌های یکی از روزنامه‌ها زدم تا ببینم این اعداد و ارقام در این روزنامه نیز قید شده است.




به قسمت نیازمندی‌ها و قسمت اجاره مغازه رسیدم. اولین موردی که در محدوده بازار بود قیمت اجاره یک مغازه ساندویچی بود که در آن قید شده بود با تمامی امکانات این مغازه با ۲۰ میلیون تومان ودیعه و ماهانه یک و نیم میلیون تومان اجاره داده می‌شود و خب طبیعی بود که از اعداد نجومی داخل بازار طلافروش‌ها در این آگهی اثری دیده نشود. هر چه بیشتر گشتم کمتر نتیجه گرفتم و نهایتا مطمئن شدم که این ریش‌سفیدان بازار طلافروش‌ها هستند که قیمت‌گذاری املاک را انجام می‌دهند و هیچ دفتر یا موسسه‌ای در آن دخیل نیست.




در حالی که تصور می‌کردم پاسخ کنجکاوی خود را گرفته‌ام، ناگهان در خیابان تکیه دولت به خود آمدم و با موضوعی تازه روبه‌رو شدم. پاساژ آینه واقع در این خیابان راسته اصلی سنگ‌فروشان (نگین) است و در واقع محل اصلی داد و ستد سنگ‌های قیمتی برای استفاده روی جواهرات ساخته شده داخل بازار و کارگاه‌های طلاسازی به شمار می‌رود. حضور افرادی با کیف‌های کمری در این پاساژ خیلی به چشم می‌آمد. وارد یکی از مغازه‌ها شدم، کمی طول کشید تا افراد داخل مغازه با من ارتباط برقرار کنند، اما در نهایت با خوردن یک فنجان چای سر صحبت را با آنها باز کردم.




یکی از آنها به نام بهروز به من گفت: «این بازار محل رفت و آمد حرفه‌ای‌هاست و افراد عادی کاری اینجا ندارند. اگرچه یکی دو مغازه طلافروشی هم در اینجا دیده می‌شود، اما معمولا مشتریان طلا، بازار اصلی را برای خرید انتخاب می‌کنند و آن را می‌شناسند. با این حال مغازه‌های اینجا برای خرید و فروش یا اجاره خیلی ارزان‌تر از راسته طلافروش‌ها نیست. مغازه‌های این پاساژ بستگی به متراژ و واحد می‌توانند حتی بیش از یکصد میلیون تومان هم فروخته شوند، اما درباره اجاره بها باید بگویم که اجاره این مغازه‌ها بسیار سنگین است و با توجه به نوع فعالیت ما که نیاز به فضای زیادی نداریم، بهتر است به صورت اشتراکی مغازه را اجاره کنیم.»




پرسیدم اشتراکی؟ گفت: بله یک مغازه را معمولا با توجه به فضای آن دو یا سه نفر اجاره می‌کنند و هر کدام در گوشه‌ای از مغازه برای خود یک میز یا ویترین به همراه صندوق، ترازو و ماشین حساب و صندلی می‌گذارند و کار می‌کنند. بنابراین اجاره مثلا هشت میلیونی مغازه را در ابتدای هر ماه به طور مشترک پرداخت می‌کنند و هر کدام مالک میزکارشان یا ویترین خود هستند. در واقع یک میز یا ویترین اجاره داده شده نه کل مغازه، گاهی اوقات ممکن است حتی یک ویترین تا ماهی چهار میلیون تومان هم اجاره داده شود. در بین این صحبت‌ها به نکته جالب‌تری رسیدم که ممیزان مالیاتی هم که پی به این موضوع برده‌اند و می‌دانند یک مغازه فقط یک مالک ندارد و چند نفر در آن مشغول انجام فعالیت‌های اقتصادی هستند، مالیات هر مغازه را متناسب با تعداد ویترین یا میز داخل آن تعیین می‌کنند.




اما سنگ‌فروشان برای این موضوع نیز راهکاری یافته‌اند؛ سنگ‌های قیمتی کم‌حجم هستند و فضای زیادی اشغال نمی‌کنند؛ بنابراین بسیاری از افراد تمام دارایی خود را داخل یک کیف کمری قرار می‌دهند و به قول معروف روی دست معامله می‌کنند. از بهروز پرسیدم که این موضوع واقعیت دارد؟ که دست به کمر شد و کیفش را باز کرد. به من گفت کل زندگی من که حدود صد میلیون تومان است، داخل این کیف خلاصه شده است. درون کیف و لای کاغذهای تا شده که داخل آنها چند قیراط نگین بود، دیده می‌شد. اینجا نه میزی در کار است و نه ترازویی، فقط فروشنده و خریدار هستند که با هم روبه‌رو می‌شوند.




هرچند پاساژ آینه و سنگ‌فروشان آن از دور نظاره‌گر جنب و جوش بازار طلافروش‌ها هستند و نگران نوسانات قیمت نیستند، اما به هر حال فعالیت اقتصادی آنها نیز رنگ و بوی طلا گرفته و با این موضوع گره خورده است.

[ad_2]

لینک منبع

بازیگران بی نام و نشان

[ad_1]

بازیگران بی نام و نشان

«کیفی ها» در بازار طلا و جواهر ایران


اگر فیلم‌های جویندگان طلا در قاره آمریکا را دیده باشید حتما صحنه‌های مهیج آن را بارها در ذهنتان مرور کرده‌اید. این تب طلا بود که این افراد را وادار به ماجراجویی در سرزمین‌های ناشناخته می‌کرد. اگرچه تب طلا در جامعه امـــروزی فروکش کرده و دیگر خبری از این فیلم‌ها نیست، اما هنوز هم گروهی در ایران هستند که در صنعت طلا و جواهر فعالیت می‌کنند و دقیقا شرایط و خطرات دوران تب طلا را به جان می‌خرند. این گروه -که به اصطلاح در بازار طلا به آنها کیفی می‌گویند- همان جویندگان قدیمی طلا در قرن هجدهم میلادی هستند.




فلسفه اصلی حضور کیفی‌ها در بازار طلا از آنجا ناشی می‌شود که هرچند تقریبا بسیاری از شهرهای کشور دارای بازار اصلی طلا و جواهر است، اما همگی آنها سازنده یا تولیدکننده این مصنوعات نیستند، بنابراین گروهی که معروف به کیفی‌ها هستند مسئولیت انتقال این مصنوعات زیبای فلزی را از مراکز تولید را به بازار‌های محلی برعهده دارند.




● کیفی‌ها چگونه وارد بازار طلا می‌شوند؟




کیفی‌های بازار طلا معمولا دارای سابقه‌ای طولانی در صنعت طلا و جواهر بوده و برای اکثر سازندگان و بنکداران طلا شناخته شده هستند، اما اگر سابقه‌ای طولانی در این حرفه نداشته باشند راهی بجز توصیه و تضمین افراد سرشناس بازار طلا ندارند و باید از طرف یکی دو نفر از این گونه افراد به بازار کار معرفی شوند. لذا این طور نیست که پس از خواندن این مطلب کسی تصمیم بگیرد وارد این حرفه شود و فردای آن روز با کیفی پر از طلای ساخته شده راهی بازار هدف شود.




از بحث ورود به بازارکار که بگذریم به تجربه حضور در این حرفه خواهیم رسید، پس از تائید صلاحیت فردی برای حضور در این عرصه از تجارت لازم است فرد تازه‌وارد برای مدتی همراه یکی از کهنه‌کارهای این صنف راهی سفر شده و به قول معروف پخته و با زیر و بم این حرفه آشنا شود. یادگیری نحوه محاسبه سود و اجرت کار، روش‌های سفر کردن و البته جمع‌آوری حساب از اصلی‌ترین کارهایی است که باید شاگرد از استاد خود بیاموزد تا در این حرفه موفق عمل کرده و سفرهایش را ایمن کند.




برخی از این افراد اگر امکانات مالی داشته باشند خود اقدام به خرید محصولات طلایی از سازنده می‌کنند و پس از انتقال و فروش آنها به مغازه دارهای و دریافت سود مورد توافق دو طرف، به این کار ادامه می‌دهند، اما بسیاری از آنها صرفا وظیفه نقل و انتقال طلای ساخته شده از کارگاه بهمغازه های شهرستان مورد نظر و برگرداندن حساب را برعهده دارند که در این میان درصد اندکی از اجرت ساخت طـــلای فروخته شده را به عنوان حق‌الزحمه خود از طرف سازنده یا همان ارسال‌کننده کار دریافت می‌کنند.




این گروه با دریافت طلای ساخته شده از کارگاه‌های تولید طلا و بنکداران که معمولا در مراکز استان مثل بازار تهران واقع شده است، اقدام به انتقال آن به شهرستان‌ها می‌کنند. هرچند امروزه شاید بتوان گفت سیستم توزیع کارگاه‌های بزرگ جای این گروه را گرفته، اما هنوز هم چند ده هزار نفر در این صنعت و حرفه بخصوص مشغول هستند. این گروه که معمولا یک نوع کار تولیدی کارگاهی خاص را به بازار مصرف انتقال می‌دهند از سوی اتحادیه کارت شناسایی دریافت می‌کنند و مورد تائید بازار هستند، بنابراین هیچ جایی برای سوءاستفاده نیست. این کارت شناسایی به این دلیل برایشان صادر می‌شود که گاهی در موارد امنیتی بتوانند از پلیس کمک بگیرند و در صورت سوال ماموران بتوانند ثابت کنند این مقدار طلای همراهشان مربوط به کجاست یا این که به کجا حمل می‌شود چون برخی از این افراد برای جابه‌جایی طلای همراهشان از بازار تولید به بازار مصرف مجبور به استفاده از خطوط هوایی داخلی هستند و این کارت شناسایی برایشان ضروری خواهد بود.




بتازگی این گروه با همکاری اتحادیه اجازه حمل وسایل حفاظت شخصی مثل اسپری فلفل یا شوکر را دریافت کرده‌اند و به این ترتیب به امنیت کارشان افزوده شده است. اگرچه هنوز هم این گروه به دلیل لو رفتن مسیر حرکتشان در خطر حمله سودجویان هستند، اما سعی می‌کنند یا گروهی به سفر بروند یا این که کاملا با یکدیگر در تماس دائم باشند تا سلامت به مقصدشان برسند و اجناس امانی را تحویل صاحبان آن بدهند و حساب‌ها را نیز جمع‌آوری کنند.




● کیفی‌ها چگونه دستمزد می‌گیرند؟




سازنده یا همان ارسال‌کننده طلا- با توجه به اعتبار و سابقه کیفی- برای او یک دوره پرداخت تعیین می‌کند. این دوره می‌تواند از یک هفته تا یک ماه متغیر باشد، اما درآمد اصلی این کیفی‌ها در واقع تخفیفی است که از سازنده می‌گیرند، این تخفیف شامل اجرت ساخت کالاست، نه قیمت اصل طلای مورد استفاده آن. بنابراین کیفی با افزودن اندکی سود روی اجرت کار آن را به خریدار تحویل می‌دهد و مبلغ را در موعد مقرر از خریدار دریافت و درآمد کسب می‌کند.




اما در مورد میزان طلا باید عینا آن را به صورت طلای شکسته، شمش یا مبلغ ریالی همان زمان معامله که طلا را از کارگاه و بنکداران تحویل گرفته‌اندمحاسبه و به صاحب بنکدارای یا کارگاه سازنده تحول نمایند. به عنوان مثال اگر صبح روز شنبه کیفی از سازنده یک کیلو کار تحویل می‌گیرد قیمت طلای آن روز را با سازنده تمام می‌کند و آنها را به شهرستان مورد نظر می‌برد. در واقع به سازنده یک کیلو طلا با قیمت روز شنبه بدهکار شده حالا پس از دریافت حساب از خریدار در موعد مورد توافقشان باید یا مبلغ ریالی طلای روز شنبه را به سازنده تحویل دهد یا این که باید یک کیلو طلا به او بدهد، البته معمولا کیفی‌ها علاقه‌مندند عوض طلا را به سازنده تحویل دهند تا از نوسانات قیمت آن مصون باشند.




کیفی‌ها پس از رسیدن به مقصد شروع به توزیع محصولاتشان به متقاضیان می‌کنند و تا بعدازظهر زمان سپری می‌کنند و پس از آن اقدام به جمع‌آوری مطالبات هفته قبل یا ماه قبل از خریداران می‌کنند و به اصطلاح حساب بازشان را می‌بندند. با این کار سود خود را از روی کل مبلغ کسر کرده و اصل طلا و کارمزد کارگاه سازنده را کاملا به کارگاه پس از بازگشت تحویل می‌دهند. این پروسه با توجه به حوزه فعالیت این گروه هر هفته یا هر ماه تکرار می‌شود و هر بار با توجه به سود حاصل درآمد کسب می‌کنند، اما لازم به یادآوری است که این گروه در واقع با جابه‌جایی چند کیلوطلای همراهشان با جانشان بازی می‌کنند.




به همین دلیل این افراد سعی می‌کنند ساعت حرکت از مبدأ به مقصد یا برعکس، مسیر حرکت، وسیله سفر و حتی لباس‌هایشان در طول مسیر را دائم تغییر دهند تا از سوءنیت دیگران در امان باشند و البته مدت طولانی‌تری را در این حرفه سپری کنند. وسیله نقلیه خصوصی، هواپیما و اتوبوس از اصلی‌ترین وسایل حمل و نقل آنهاست، اما در هر مورد سعی می‌کنند با ترفندهایی هویت و شغلشان را کاملا مخفی نگه دارند تا مورد تعرض سارقان قرار نگیرند. نظم و ترتیب سفرهایشان و البته نحوه محاسبه طلب و بدهی آنها یکی از منظم‌ترین روش‌های مرسوم در بازار است. چون بیش از سرمایه، آنها نیازمند اعتبار و اعتماد سازندگان و البته خریداران بازار طلا هستند که در صورت خدشه‌دار شدن اعتبارشان به هر دلیل، دیگر قادر به ادامه فعالیت اقتصادی در این حرفه نخواهند بود. بنابراین شاید بتوان گفت این حرفه در بازار گاهی اوقات موروثی شده و ورود افراد متفرقه در این بازار بسیار سخت یا کاملا غیرممکن است.


عماد عزتی

[ad_2]

لینک منبع